ufo

دلخوشی به هر چیزی توی این زندگی ممکنه یه روزی تموم شه، یا ممکنه حتی دلتو بزنه، فارغ از تنوع طلبی ها و مودی بودن هامون، باید دل بست به دلخوشی های کوچیک، چون هم دوامشون بیشتره هم این که کسی حواسش پی دلخوشی های کوچیک یکی دیگه نیست که بخواد ازش بگیرتش.حالا ممکنه بزرگتر بشم نظرم عوض شه، ولی الان به نظرم این شکلی باید زندگی کرد توی این زمونه!

زندگی بابت اهمیت دادن‌ها پوینتی به آدم نمی‌ده، در واقع زندگی بابت هیچ چیزی پوینت خاصی به آدم نمی‌ده.

آی مردم

کرور کرور سواد می‌خوام. تشخیص‌های سریع و باکلاس می‌خوام.

متاسفانه تو چنان ذوق عظیمی بودی که تمام ذوق‌های دیگه در قیاس با تو پوچ و باطل شدن…

بعد از امشب؛ من یه گپ پرایوت میزنم و لینکو برا بچه‌ها میفرستم و اونجا تایم ست می‌کنیم باهم که کسی از قلم نیوفنه و حرف میزنیم، به هم واسه ارتقا چنل و کار صحبت میکنیم کلا و این معرفی‌ها اونجا هی تکرار میشن و شما دوست و اشنای چنل نویس و کاری پیدا میکنین و اینا.…

از چجوری با این شرایط جدید کنار بیام؟ میرسی به چجوری با شرایط قبلی کنار می‌اومدم؟

مسئله خودِ دوام آوردن نیست. مسئله اینه تا کجا؟

امیدوارم یه جایی از زندگی با خودم بگم ارزشش رو داشت.

به رییسم بگم زلزله اومده و ممکنه دوباره بیاد و ممکنه کتاب‌متابای تو اتاقم بریزه و من باید بمونم ازشون مراقبت کنم و نمیام سرکار درک می‌کنه؟

فکر کن این همه دووم بیاری که یه روز صبح زود خیلی رندوم زلزله‌ی حتا با شدت کم کتاب‌‌متابای بالای تختت‌و بزنه تو سرت و بمیری.

صبح دوشنبه زلزله بیدارم کرد. عالیه.