Art Ashes

بله سرانجام عادی می‌شوم، گاه بیشتر سختی می‌کشم و گاه کمتر، بی‌آنکه هیچ نتیجه‌ای بگیرم، کمتر به خودم توجّه می‌کنم، دیگر نه جوش می‌آورم و نه سرد می‌شوم، ولرم می‌مانم، ولرم می‌میرم، بی‌هیچ اشتیاقی مراقب مردنم نخواهم بود، همه‌چیز را خراب می‌کند. آیا مراقب زندگی کردنم بوده‌ام؟! آیا تا به حال شکایتی کرده‌ام؟! پس چرا خوش‌حال باشم؟! من راضیم، به ناچار راضیم، ولی نه به این معنی که با دستانم کف بزنم و شادی…

📖 بانک جامع pdf کتاب های نایاب 🎓 فلسفه تحلیلی، تاریخ فلسفه و فلسفه علم 🌐 اخبار و تحلیل سیاسی ایران و جهان ⭐ ️ برای ورود، متن را لمس کنید یا روی لینک مربوطه کلیک نمایید . ⭐️

@grayart

در نهایت، تنها چیزی که از زندگی برایمان باقی می‌ماند، ترس است؛ ترس از تنهایی، ترس از درد، و در نهایت ترس از مرگ. همه چیز به تدریج فرو می‌ریزد، حتی خاطراتمان. روزی می‌رسد که حتی نمی‌توانیم خودمان را به خاطر بیاوریم، چه رسد به دیگران. این همان سرنوشت همگان است؛ فروپاشی آرام و اجتناب‌ناپذیر. شاید تنها چیزی که واقعاً برای ما هست، همین سفر طولانی به سوی هیچ‌کجا باشد. سفر به انتهای شب/ لویی فردینان سلین

@grayart

@grayart

به صومعه برو! برای چه می‌خواهی گناهکارانی در دامن خود بپرورانی؟ من خود کم و بیش درستکارم، و با این همه می‌توانم خود را به چه چیز‌هایی متهم دارم که بهتر می‌بود هرگز از مادر زاده نمی‌شدم. من بسیار خودبینم، کینه‌توزم، جاه طلبم. به یک اشاره من، گناهان، بیش از آنچه اندیشه برای دریافتن و تخیل برای انگاشتن و وقت برای به انجام رساندن آن لازم است به سوی من روی می‌آورند. موجوداتی مانند من که میان زمین و آس…

لینک گروه کتاب: https://t.me/+_x_h2OwZTE8xOTdk

«‏نه، این من نیستم، دیگری است که عذاب می‌کشد من هرگز نمی‌توانستم آن‌همه را تاب آورم.» آنا آخماتووا

@grayart

وقتی کسی را با شکنجه می‌کشند، رنج و درد زخم‌ها جسمانی است. و این عذاب جسمانی آدم را از عذاب روحی غافل می‌کند، به طوری‌که تنها عذابی که می‌کشد از همان زخم‌هاست تا بمیرد. حال آنکه چه بسا درد بزرگ، رنجی که به راستی تحمل‌ناپذیر است از زخم نیست بلکه در اینست که می‌دانی و به یقین می‌دانی که یک ساعت دیگر، بعد ده دقیقه دیگر، بعد نیم دقیقه دیگر، بعد همین حالا، در همین آن روحت از تنت جدا می‌شود و دیگر انسا…

بسیار خب، امروز سعی‌ات را کردی، در تمامِ دو شب گذشته فقط دو ساعت خوابیدی تا خودت را از شر بارهایی که باید به دوش بگیری راحت کنی، دور و برت را نگاه کردی و دیدی همه راضی‌اند و زندگی‌شان را می‌کنند و تو احساسِ ترس، کسالت و خمودی می‌کنی، و بدتر از همه این‌که نمی‌خواهی با آن کنار بیایی. خاطرات روزانه/سیلویا پلات